Leven met een baby·Persoonlijk

Mijn keuze om te stoppen met borstvoeding

 Ik heb mij voorgenomen om borstvoeding te gaan geven. Om het zeker een kans te geven, want, niet geschoten is altijd mis. Samen met Ron heb ik een cursus gevolgd om zo goed mogelijk voorbereid te zijn. Ergens ging ik er gewoon vanuit dat het wel zou lukken, iedere vrouw is toch in staat om melk te produceren? Daar zijn we immers op gebouwd, voor gemaakt. Heb er eigenlijk niet bij nagedacht dat het niet zou lukken. Wel zorgde ik dat er een flesje is huis was, voor de zekerheid.

Dag van de keizersnede

Hannah werd al op de ok aangelegd, niet dat ze iets deed, maar het is goed voor het opbouwen van de band tussen moeder en kind. Ik had begrepen dat de bv (borstvoeding) na een keizersnede wat moeilijk op gang kan komen. Logisch aangezien je lichaam overvallen word en niet op de natuurlijke manier aan de bevalling begint. Er missen dus bepaalde hormonen. Vanaf dit punt word Hannah elke drie uur aangelegd. Ze zoekt wel, haar hoofdje gaat wild van links naar rechts zodra ze in de buurt van mijn tepel komt. Haar mondje gaat wel om de tepel maar ze doet er niks mee. Het is niet erg, er word mij verteld dat een pas geboren baby de eerste 48 uur niet perse hoeft te drinken.

Dag 1 
Nog steeds word ze elke drie uur aangelegd, met behulp van een verpleegkundige. Zodra Hannah lijkt aan te happen, valt ze direct in slaap. Ze word gestuurd in de juiste richting, ze vind dit vreselijk. Hoe meer sturing ze krijgt, hoe gefrustreerder ze raakt. Ze gaat steeds sneller en harder huilen zodra we de bv proberen. Wat vervolgens heel erg emotioneel is voor mij. Je zit vol hormonen en je moeder instinct werkt; vreselijk om je baby zo te zien vechten en huilen. Je vraagt je dan wel af of de bv wel echt het beste is, als er zo veel frustratie bij komt kijken. Deze avond lukte het eenmaal om haar aan te laten “drinken”. Ik produceerde namelijk nog geen melk.

Dag 2 

In de nacht komt de kinderarts langs om Hannah te controleren. Ze werd goed gekeurd om naar huis te gaan, maar na anderhalve dag niks drinken viel ze wel af. Ze zat bijna tegen de 10 procent grens aan. Als ze vandaag niet zou drinken, moesten we overgaan op bijvoeding. Maar die ochtend werd het mij teveel. Ik wilde niet meer vechten met mijn dochter. Want het bleef bij één keer goed aanhappen. Wij kozen ervoor om in de ochtend te starten met bijvoeding en ik zou elke drie uur gaan kolven. Zo kon ik de productie blijven stimuleren. Hannah dronk de flesjes bijvoeding gretig leeg. Het was heerlijk om te zien dat ze goed dronk. Het kolven begon steeds pijnlijker te worden. Dat zou geen probleem zijn als het iets zou opleveren. Maar helaas na een volle dag kolven, bleef het bij 3 druppels. Dat werkt enorm demotiverend. De verpleegkundigen bleven mij aanmoedigen, maar ik was er klaar mee. Het gehuil van Hannah, de pijn, geen productie, dit was niet te doen. Zo had ik het mij niet voorgesteld. Wat iets moois, intiems zou moeten zijn tussen moeder en kind, was een verschrikking.

Dag 3 

Deze nacht kozen wij ervoor om ook het kolven te stoppen. Het deed pijn en ik moest steeds huilen. Ik voelde mij schuldig, het voelt als een tekortkoming als vrouw. Waarom deed mijn lichaam niet waar het voor gemaakt was?! Ik was erg bang wat iedereen ervan zou vinden, het maakte mij zo onzeker. Maar al die gevoelens wegen niet op tegen het tevreden toetje van Hannah tijdens een flesje! Daarbij vind ik het prachtig om te zien dat Ron haar de fles geeft.

Eenmaal thuis kreeg ik stuwing, heel vervelend. Rond dag tien was dit afgelopen. Ik ben tevreden met de keus die ik heb gemaakt. Ik ben op tijd gestopt. Hoe had ik erbij gezeten als ik toch door had gezet, ondanks alle ellende? Ik had een zware operatie achter de rug. Ik moest ook goed voor mijzelf zorgen, om vervolgens weer goed voor Hannah te kunnen zorgen. Ondanks dat ik achter deze keus sta, heb ik nog steeds momenten waarop ik mij onzeker voel. Als mensen vragen naar welke voeding ik geef, voel ik de drang om uit te leggen waarom ik kunstvoeding geef. Niet dat ze er iets van zeggen, dit gevoel ligt bij mij. Ergens blijft het knagen dat ik mijn dochter niet het allerbeste kan geven. En voelt het alsof ik mij moet verantwoorden. Of ik het bij een volgende baby wel weer ga proberen, weet ik niet. Dat zie ik dan wel weer. Voor nu voel ik lichte teleurstelling in mijn lichaam, hopelijk heb ik tegen die tijd er weer vertrouwen in.

Hannah bijna 6 weken

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s